Daverendste nederlaag voor viertal


Als het niet zo vreemd klonk zou ik hier eigenlijk niet van een 'daverende' nederlaag voor het viertal willen spreken, maar ik zou, vergeleken met de vorige zeperd in Spijkenisse (3½-½), eigenlijk moeten spreken van een 'daverender' verlies. Zelfs, gezien de uitslag van 0-4 voor onze tegenstanders van het 'daverendste' fiasco in de rijke historie van het viertal.
Eens waren zij de trotse kampioen der viertallen en werden hun heldendaden in superlatieven als succes, triomf, victorie, winst, zege en zegepraal bezongen. Tegenwoordig worden door de trieste teloorgang van dit kwartet slechts woorden als tegenspoed, achteruitgang, aftakeling, neergang, ondergang, verval, verwording, mislukking, bankroet, debacle, echec, failliet, flop, misser, misslag, sof, afgang, miskleun en mislukking aangewend om de reeks onder de maat zijnde prestaties te beschrijven.
Inderdaad, beroerder dan een 0-4 nederlaag kan nu eenmaal niet, maar laten we eens even naar de realiteit op de borden kijken om wellicht een wat genuanceerder beeld van de wedstrijd te krijgen dan de kille cijfers doen vermoeden. Tenslotte kun je met voetbal ook verliezen door een eigen doelpunt, twee gemiste penalties, een schot op de lat, twee op de paal en een bal die de doellijn in zijn geheel gepasseerd was, maar wat door het arbitrale trio niet werd opgemerkt. Hieronder een uiterst objectief verslag van de wedstrijd:Anne Meeldijk (l) en Fred de Wild (Foto: Angelo Ayala)Anne Meeldijk speelde met zwart op het eerste bord tegen Fred de Wild en koos voor het Siciliaans. Anne ging van de Najdorfvariant met 6. e6 over naar een klassieke Scheveninger. Fred begon na de lange rokade aan de koningsaanval en Anne richtte op zijn beurt zijn pijlen op de damevleugel. We laten verder Anne aan het woord: "Wit ontwikkelde een ijzersterk loperpaar. Na de korte rokade van zwart vervolgde wit met 0-0-0. Hierna kreeg zwart een overweldigende aanval op de koningsvleugel over zich heen. Aanvankelijk verdedigde zwart zich goed, totdat hij zich in het eindspel verslikte en een toren moest inleveren".

Samenvattend: 1. Tegenstander viel aan. 2. Weerstand geboden. 3. Verdediging schoot tekort. Al met al nog onvoldoende redenen om Anne nu al met een betonblok aan zijn voeten in het Tjeukemeer te verdrinken.

Wim Platje (l) en Leonardo Ayala  (Foto: Angelo Ayala)Aan het tweede bord speelde Wim Platje met wit tegen Leonardo Ayala. Vader Angelo Ayala, voorzitter van de RSB, keek toe hoe zijn zoon zich zou houden tegen de secretaris van de RSB. Het werd een boeiende partij. Direct in de opening maakte Wim een pion buit en pende na dameruil een paard op de e-lijn door de toren op e1 te zetten. Leonardo probeerde nog paardverlies te voorkomen en viel de toren aan met Lf2. Door te snel te zetten en ervan overtuigd dat de penning gehandhaafd diende te worden overzag Wim een simpele winst.

Een eenvoudig Tf1 zou ertoe geleid hebben dat zwart een stuk zou verliezen. Nu kon Wim met een wisseltruc nog wel twee lichte stukken voor een toren krijgen, maar stonden zijn stukken op een kluitje op de damevleugel. Ze kwamen daar moeilijk los, terwijl zwart snel tot actie kon overgaan. Wims' voordeel verdween rond de dertigste zet toen hij in opkomende tijdnood het verkeerde verdedigingsplan koos en twee zwarte torens op de tweede rij de partij beslisten.

Samenvattend: 1. Snelle winst gemist. 2. Lang enig voordeel gehad. 3. Verkeerd verdedigend plan gekozen. Een ernstige (laatste) reprimande aan Wims' adres is hier wel op zijn plaats, maar de guillotine kan nog even buiten de overwegingen worden gelaten.

Op het derde bord speelde Fons Claessen met zwart tegen Shakir Salih. In een Italiaanse opening ging Fons helaas al vrij vlot in het centrum een verkeerde afruil aan, wat hem door een penning op zijn dame een stuk kostte. Zich taai verdedigend hield Fons nog lang stand, maar uiteindelijk was het materiële surplus van Shakir voldoende voor de winst.

Samenvattend: 1. Openingsfout gemaakt. 2. Stuk weggegeven. 3. Lang weerstand geboden. Ondanks het feit dat Fons op het gebied van stukken cadeau doen dit seizoen een recidivist genoemd mag worden, is het vooralsnog nog net iets te vroeg om het vuurpeloton op te roepen.
Fons Claessen (l) en Shakir Salih (Foto: Angelo Ayala)
Een ongewone Franse opening aan het vierde bord. Rob Tuijens speelde met wit tegen de jeugdige Diego Kaersenhout. Rob speelde op de eerste zet nog wel een pion twee plaatsen vooruit naar e4, maar na het antwoord 1. ..., e6 verschenen er achtereenvolgens witte pionnen op f3, d3, c3 en a3. Diego vond op een dergelijke niet al te ambitieuze opzet voorlopig echter geen goed antwoord. Lange tijd was de stelling in evenwicht. Rob opende de g-lijn voor zijn toren, maar voor hij daarlangs een aanval kon beginnen deed hij met 26. Pf1 een hele slechte zet. Diego kon met een toren op e2 komen, even later won de binnenvallende zwarte dame een loper en stortte de witte stelling als een kaartenhuis in elkaar.

Samenvattend: 1. Behoudende opstelling. 2. Poging tot aanval. 3. Niet de sterkste zet. We zullen wat Rob betreft nog één keer de hand over het hart strijken en de opbouw van het schavot voorlopig nog even uitstellen.

Rob Truijens (l) en Diego Kaersenhout (Foto: Angelo Ayala)

Wel .... Als ik het bovenstaande nog eens teruglees, vind ik wel dat er weer aardig wat onzin bij elkaar geraapt is, maar het heeft in ieder geval toch (hoop ik) een aardig verslag opgeleverd. En zeg nu zelf, een 4-0 nederlaag is toch niet de beste motivatie voor het schrijven van een verhaal...

De werkelijkheid is natuurlijk die van altijd: Vier spelers deden allemaal hun uiterste best. Soms is de tegenstander gewoon sterker, soms heeft hij het geluk aan zijn zijde. Kortom, vergeet alle in het begin van dit stukje gebruikte kwalificaties op ééntje na: tegenspoed. Jazeker, het zat gewoon even tegen! (Maar het moet verdomme nou wel eens een keertje afgelopen wezen!)

Klik hier voor de uitslagen van deze wedstrijd.

Bij menu-optie "Extern" ⇒ "DWD Viertallen 2B" zijn alle uitslagen en standen te vinden.

© Wim Platje 2017