Ronde 8: “Wees wat milder voor jezelf” 2

RONDEVERSLAG | Heb je dat ook wel eens, dat je jezelf verwijten maakt op een manier die je nooit zou gebruiken tegen iemand anders? Het soort krachtterm dat je alleen tegen jezelf gebruikt? Niet tegen die schaker tegenover je, die belachelijk, mensoverschrijdend, hyperirritant lang, met een lawaaierig lepeltje zijn koffie roert, terwijl er maar één suikerklontje in zit, en ook niet tegen die ergerniswekkend extraverte buurman van je die met zijn bladblazer al om half zeven 's morgens de dag inwijdt?

Nee, die laat je maar voor wat ze zijn vanwege het bewaren van de lieve vrede, maar wel de verwijten, puur, exclusief, VIP-toegang, gericht op jezelf. Je laat je boterhambammetje met zwarte bessenjam vallen en nog voordat het de grond raakt, hoor je jezelf al denken: 'Lekker bezig, idioot.' Alsof je innerlijke stem een soort boze voetbaltrainer is die álles persoonlijk neemt. Geen medeleven, geen: 'Gaat het, jongen?' Nee, subiet een rooie kop, schrille fluit in de mond: 'Hoe krijg je het voor elkaar, koekebakker!'

Het vreemde is dat je zoiets nooit tegen iemand anders zou zeggen. Stel je voor dat een vriend zijn pilsje omstoot en jij ernaast staat zo van: 'Ja hoor, geniaal bijdehand weer. Echt een topprestatie, sukkel.' Die vriendschap is waarschijnlijk meteen afgekoeld. Maar tegen jezelf? Bij jou intern? Geen enkel probleem. Daar ben je blijkbaar zowel de dader als de genadeloze rechter.

En het gaat vaak om de kleinste dingen. Verkeerde afslag genomen? 'Briljant. Echt het topografisch inzicht van een naakslak.' Sleutels vergeten? 'Fantastisch. Misschien moet je ook gewoon je hersenen thuis laten de volgende keer.' Het is alsof je brein denkt dat zelfvertrouwen iets is wat je alleen verdient na een foutloze serie van minimaal duizend handelingen.

Het heeft echter ook wel iets humoristisch. Die overdreven zelfkritiek is zo buitenproportioneel dat het bijna cabaretesk wordt. Alsof er een verslaggever in je hoofd zit die élke actie live verslaat met een sarcastische ondertoon: 'En daar gaat hij dan. Oei, dat is toch wel pijnlijk stom. Ja hoor, dit gaat zonder twijfel de samenvatting halen.'

Misschien is het enige wat we in zo'n geval moeten doen, die stem af en toe eens eventjes onderbreken. Gewoon tegen onszelf zeggen: 'Rustig aan, kampioen. Het was maar een sleutel, een schaakpartij, een boterham en geen staatsgeheim.' Want laten we eerlijk zijn: als we net zo mild en vergevensgezind voor onszelf zouden zijn als voor anderen, zouden we waarschijnlijk een stuk gezelliger gezelschap zijn al was het maar in ons eigen hoofd...

 
In het uit de Réti-opening ontstane Gesloten Engels stelde Wim Platje zich met een klassieke Konings-Indische stelling op tegen de witte opzet van John van Waardenberg. Wim speelde te zeer op de automatische piloot de zet 10...Tb8, waarna hij direct na het uitvoeren ervan tot de ontdekking kwam dat hij met 10...e4 een stuk had kunnen, en moeten, winnen. Dat ging hem dus aan zijn neus voorbij, hetgeen binnensmonds tot nauwelijks hoorbare en niet voor herhaling vatbare zelfverwijtende, echter wel verbazingwekkend originele krachttermen leidde. Het verhaal gaat echter dat iemand in de zaal iets dat leek op 'verdomde geschifte Efteling' had opgevangen. Nadat John na een remise-aanbod van Wim aangaf nog even te willen doorspelen, was het twee zetten later op voorstel van John dat toch tot het delen van het punt werd besloten.Dat was een terechte uitslag. (John van Waardenberg - Wim Platje ½−½)

 
Pieter Hofstee experimenteerde een beetje met wit in de vroege opening tegen Pearl Uyttenhove, maar na vier zetten stonden twee witte pionnen op h4 en d4, terwijl zwart al drie pionnen en een paard had ontwikkeld. Waarschijnlijk ontgaat mij de diepere zin achter de openingszetten, maar ook de computer vind het maar zozo. Toch was er nou ook niet echt sprake van een groot overwicht voor zwart. Meer dan een klein plusje was het niet en dat verwaterde tot een gelijk stand na de lange rokade van Pearl. Na het ruilen van de torens en de dames leek er een remise aan te komen, maar na een kleine combinatie slaagde zwart erin een pion buit te maken, om daarna met de hulp van een pion en de loper geheel onverwacht als uit het niets het witte paard alle vluchtvelden te ontnemen, waardoor dat verloren ging. (Pieter Hofstee - Pearl Uyttenhove 0−1)

 
Via het Russisch ging de opening in de partij tussen Jisk Liemburg, met wit, en Connie Komen over in een Philidor-opening, maar dan met verwisselde kleuren. Door gedegen spel kreeg Jisk in het middenspel de betere papieren. Na het afruilen van de torens ontstond er een zeer voordelige stelling voor Jisk, die hij uiteindelijk toch niet bleek te kunnen verzilveren. (Jisk Liemburg - Connie Komen ½−½)

 
Een Engelse Opening bij Cor Paans tegen zwartspeler Rob Truijens, waarbij ik met 'zwartspeler' bedoel dat hij met zwart speelt en niet zwart speelt, omdat hij bijvoorbeeld zijn contributie niet afdraagt als u begrijpt wat ik bedoel. Goed, ondanks dat Rob even niet zag dat er een pion op h7 te geef stond, Cor profiteerde, was er lange tijd sprake van een status quo, niet te verwarren met de 'Status Quo', want dat zou funest zijn voor de concentratie. Dat de partij uiteindelijk toch kantelde naar de kant van de voorzitter en hoe dat geschiedde heb ik helaas niet meer meegekregen. (Cor Paans - Rob Truijens 1−0)

 
In de partij tussen de met wit spelende Koos van Dalen en Fons Claessen verslikte de zwartspeler zich kort na het begin van de partij in de O'Kellyvariant van het Siciliaans: 1.e4 c5 2.Pf6 a6. Hij zag even niet dat een paardzet naar c6 van wit tegelijkertijd schaak was van een toren op e1 èn een aanval op de zwarte dame. Dan resteert als commentaar van Fons: Fons: "Korte partij, ik dacht niet na kennelijk. Ik ken van die opening twee zetten en dan is het best knap als je daarna iedere zet voor de verkeerde kiest..." (Koos van Dalen - Fons Claessen 1−0)

Piet Schuller zette Ton van der Breggen maar eens het London Systeem voor en speelde die opening secuur. Hij miste weliswaar een keertje stukwinst na elf zetten, maar voor Stockfish is dat geen kunst om te 'zien'. Piet hoort bij de gewone menselijke schakers en won op zet 17 dus wel een stuk. Ook de kwaliteit verdween wat later naar het materiële saldo van Piet. Toen daar een paard bij kwam en er mat in vier dreigde was de winst daar. (Piet Schuller - Ton van der Breggen 1−0)

De nieuwe ranglijst en een overzicht van de uitslagen vind je via "Intern" ⇒ "Ranglijst".

Reacties zijn altijd welkom. Plaats ze helemaal onderaan bij "Een reactie plaatsen". Je e-mailadres wordt niet zichtbaar bij de publicatie.