Ronde elf: “Metselaar met een W”


VerwarringHandleiding: Druk op knop in auto. Zijraam opent. Druk op knop. Neem parkeerkaart uit. Wacht op slagboom open. Parkeer auto. Verlaat parkeergarage. Veemarkt. Negeer verwarde donkere man op rubberen benen die grommende geluiden uitstoot en plastic tassen met schamele bezittingen van stoep raapt. Spuiboulevard. Sla geen acht op getinte verwarde man aan overkant, die hard Caribisch loopt te vloeken. Wacht tot auto met gekleurde medelanders zebra die jij over wil steken met bloedgang passeert. Achterom. Let niet op donkere jonge man, die in grote plunjezak hele hebben en houwen vervoert. Bagijnhof. Wend blik af van sjofele blanke man met verwarde baard op bankje, die geledigd blikje bier over straat keilt, harde boer laat en lallend smartlap inzet. Sarisgang. Vermijd ruziënde mannen met niet westerse migratie-achtergrond die tegemoet komen. Sla linksaf Vriesestraat in. Open deur schaaksoos. Groet vroege voorzitter. Denk bij uzelf: “Dit wordt vast een verwarrende schaakavond”.

Het valt me op dat ik onderweg naar mijn dinsdagse partijtje schaak tegenwoordig meer kennelijk verwarde mensen op straat zie dan vroeger. Het zal allemaal wel met falende wetgeving, , alcholisme, gebrek aan zorg, drugsverslaving en bezuinigingen te maken hebben. Het centrum van Dordrecht is op een doordeweekse avond al een ongezellige omgeving en dit maakt het er niet gezelliger op.
Magnus Carlsen
Nee… Dan bij ons in de kosterij! Warm licht uit de kroonluchter aan het plafond. Aandoenlijk wankele tafels en dito stoelen. Stichtelijke teksten aan de muur. Behaaglijke warmte. Dampende koffie. Hoffelijke, wijspeinzende heren en hun liefde voor hout. (Donner). Maar ook hier slaat de verwarring soms toe.

Had Mark Hopman in de tiende ronde met verbazing zijn winst in ontvangst genomen, nu, met wit tegen Johan Went, zal hij verbaasd zijn geweest, dat hij de partij verloor. In de Hongaarse verdediging van het Italiaans (3. .., Le7) bezorgde hij Johan een dubbelpion, ruilde hij de dames al vroeg en maakte hij in het middenspel een pion buit. Mark kwam zeer goed te staan, maar Johan verdedigde zich goed en de partij stevende ondanks een vrije a-pion van Mark op remise af. Kennelijk sloeg de verwarring toe, want Johan won alsnog. Ik hoorde Mark nog zeggen: “Nee, nee. Ik weet precies waar het fout ging”. Helaas stonden de laatste zetten niet op het formulier, dus wat er nu precies mis ging …

Op het notatieformulier van Fons Claessen stond na afloop bij de zet 36. Kg1 het woord “stom” in hoofdletters. “Dan hoef jij dat er niet meer bij te schrijven”, voegde hij eraan toe. Pearl Uyttenhove ging met zwart tegen Fons al vroeg in de aanval op de koningsvleugel. De opening draagt de fraaie naam “Neo-Old Indian. Wade Defence”, maar ook Fons verdedigde zich prima. Zo goed zelfs, dat de “Claessen Defence” hem de overwinning had moeten brengen. Met 27. g3 in plaats van De5+ kon hij beslissend toeslaan. Ook hier sloeg de verwarring aan het einde toe. Fons speelde Kg1 wat mat in zes mogelijk maakte, waar Kh1 de remise had binnengebracht.

Bij Wim Platje, met wit tegen John van Waardenberg, deed zich vrijwel hetzelfde voor. In een Scandinavische partij had John door de wat warrige openings­behandeling van Wim weliswaar het initiatief, maar de remise-marge werd nergens overschreden. Op zet 26 speelde Wim echter in kennelijke verwarring en niet geholpen door tijdnood zijn koning naar f1 om die in veiligheid te gaan brengen. Dat bleek een blunder, die een stuk kostte.

Toen ik even poolshoogte nam bij het bord van Willem Weerdesteijn, die met wit tegen Cor Paans speelde, waren de witte stukken zo te zien huis aan het houden in de zwarte stelling. Willem zag er vrolijk uit, maar merkte op dat het niet de stelling was, die hij vermakelijk vond, maar de “vogelgeluidjes” die Cor tijdens zijn diepe overpeinzingen voortbracht. Het hielp Cor niet. De winst was voor Willem.
Gary Kasparov
Ik twijfel nu even of ik hier wel zal schrijven, dat Willem zelf tijdens het nadenken voortdurend heel licht met zijn hoofd zit te knikken en dat John van Waardenberg zachtjes begint te fluiten als hij geconcentreerd naar de stelling kijkt. Voor je het weet denkt men dat ik hier het over verwarde mensen heb. Eigenlijk hebben we allemaal wel iets karakteristieks als we weg van deze wereld in die andere zijn. Bekijk alleen al de gezichtsuitdrukkingen van sommige grootmeesters tijdens de partij maar eens.

En nu we het toch over verwarring hebben. “Wat is je achternaam ook al weer?”, vroeg Paul de Roos aan Erik Wetselaar bij het invullen van het notatiebiljet. “Wetselaar”, zei Erik. “Wertselaar?”, informeerde Paul. “Nee, “Wetselaar”, met één “r” aan het eind”, probeerde ik te helpen. Erik had een betere: “Zoals “Metselaar”, maar dan met een “W”. “Aha”, zei Paul en vulde vervolgens keurig in: “Erik Wetsela”. In de partij kwam Paul prima uit de opening. Zo goed zelfs, dat hij na vijftien zetten al zo goed als gewonnen stond. Helaas klopt de notatie die ik heb meegekregen daarna niet meer. Wel weet ik, dat Erik gaandeweg de partij het initiatief overnam. Met de zware stukken viel hij op de damevleugel van Paul dreigend binnen en besliste de partij in zijn voordeel.

Anish Giri
Gijs van der Willigen en Koos van Dalen speelden een miniatuurtje van 19 zetten. Koos was met zwart al snel in de problemen gekomen en een gigantische paardvork van Gijs op beide torens en de dame brachten hem groot voordeel. De teller liep snel op: eerst een pion, toen de kwaliteit, vervolgens een volle toren, daarna een loper. “Weet je wat”, zei Koos, “Ik geef ‘m op”. Wel zo verstandig, want uit het ontstane matnet was geen ontsnappen meer mogelijk.

Van de laatste partij, die tussen Naomi en Tabitha Snikkers kan ik vermelden dat die, volgens onze voorzitter, bij de zussen thuis zou worden gespeeld. Vanwege de haperende beeldverbinding met de speellocatie kan ik hier helaas niet anders vermelden dan dat de partij in remise is geëindigd.

De nieuwe ranglijst en een overzicht van de uitslagen vind je via "Intern" ⇒ "Ranglijst".

© Wim Platje 2017