Daverende nederlaag voor viertal


De verleiding om ook dit verslag te beginnen met een kleine verhandeling over Nederlandse uitdrukkingen was niet te weerstaan. Maar om te kiezen welke ik zou gebruiken om de prestatie van het viertal tegen het kwartet van Spijkenisse te duiden was nog best lastig. Het gevaar om te vervallen in banaliteiten ligt op de loer, zeker als de keuze wordt ingegeven door teleurstelling. Misschien, zo dacht ik, moet ik volstaan met het eufemistische: "de uitslag voldeed niet geheel aan de verwachtingen die we vooraf koesterden", maar dat heeft me toch iets teveel van het met de mantel der liefde bedekken van een collectieve wanprestatie. Nee, wat het dichtst in de buurt komt van een vrij adequate beschrijving van de uitkomst van het duel kan ik, denk ik, het best omschrijven als "het was vergelijkbaar met de zaadproducerende uitwendige organen van een middelgroot mannelijk hoefdier met een sikje aan de kin en hoorntjes op de kop". Zo, en nu mag u zelf zorgdragen voor de vertaling in alledaags Nederlands.

De voorbereiding verliep ook al niet optimaal. Om tien over zeven was er nog geen spoor van een van de vier spelers op de afgesproken plek, de kerk aan de Burgemeester de Raadtsingel. Na een telefoontje bleek dat hij in alle drukte van zijn dagelijkse beslommeringen, even totaal vergeten was dat hij moest aantreden met het viertal. "Ik kom er direct aan sjezen", was het antwoord op de vraag waar hij in godsnaam bleef en inderdaad, tien minuten later kon hij instappen. Namen noemen we hier vanzelfsprekend niet, maar Piet, Wim en Rob hadden toen al zo'n twintig minuten staan blauwbekken in een beginnende sneeuw­bui. Nadat het sneeuwen ter hoogte van Ridderkerk was opgehouden konden we toch nog vlot Spijkenisse bereiken en na het uitpluizen van waar de onopvallende entree van de speellocatie zich ook alweer bevond konden we, nog redelijk op tijd, om vijf over acht aanschuiven aan de borden.

Fons Claessen speelde met wit aan het eerste bord een partij inclusief een merkwaardig incident. Daar schijnt hij patent op te hebben, want tijdens zijn partijen gebeurt er vaker iets bijzonders. In dit geval klonk er een knappend geluid achter een van de kamerschermen, die geplaatst waren tussen de spelers en een ruimte erachter. Vervolgens viel er zo te horen iets, buiten ons beeld, tegen iets anders aan en het gevolg van die kettingreactie was dat een van de schermen langzaam in de richting van het bord van Fons en Karel van den Burg begon over te hellen om te beginnen aan een val richting de stelling, waarin Fons inmiddels door een misrekening een loper achterstond. Nog net voor de algehele vernietiging van bord en stukken slaagde Karel erin het scherm tegen te houden. Jammer genoeg zat opnieuw beginnen er derhalve niet in en omdat Fons geen dreigingen kon creëren kwam hij na veel afruilen een stuk tekort om het verlies af te wenden. 1-0.

Piet Schuller speelde aan bord twee met zwart tegen Jerry Sandifort. Het werd Italiaans, wat Piet eigenlijk helemaal niet wilde spelen. Piet verloor in alle schermutselingen een pion en later nog eentje. Toen door een paardvork op koning en toren ook nog een kwaliteit en een slechte koningsstelling op de lijst van nadelig saldo moest worden bijgeschreven gaf hij maar op. 2-0.

Rob Truijens speelde aan bord vier met de zwarte stukken tegen Rienk Pluim en moest zich vanaf het begin verdedigen. Rienk bestookte de zwarte koningsstelling met zware stukken en won een pion, maar Rob hield stand en neutraliseerde alle pogingen van de witspeler om hem mat te zetten. Toen de strijd zich echter naar de damevleugel verplaatste kon hij daar het gat niet op tijd dichten. Rob wachtte de ineenstorting van zijn positie niet af. Er dreigde nog een pion verloren te gaan en een dijkdoorbraak was een kwestie van tijd. 3-0.

Rob Truijens (Foto: Tom van Bokhoven)Met wit aan bord drie kreeg Wim Platje met Thomas Panneman te maken, die hem een Caro-Kann voorschotelde. Wim deelde enigszins in de algehele malaise, want hij verzuimde op de zevende zet met Pe5 voort te zetten, wat hem al vroeg in de partij een uiterst voordelige stelling zou hebben bezorgd. Daarna had hij wel voortdurend het initiatief, maar Thomas verdedig­de zich taai. Wim besloot om half elf bij de drie-nulstand ondanks zijn wat betere stelling verder af te zien van een poging ijzer met handen te breken en bood remise aan. Thomas accepteer­de dat aanbod onmiddellijk. 3½-½.

Wim Platje (Foto: Tom van Bokhoven)Terugkomend op wat ik aan het begin schreef: Met die collectieve wanprestatie valt het natuurlijk wel mee. Dat is vanzelfsprekend naar het voorbeeld van de huidige journalistiek met opzet veel te dik aangezet. Iedereen heeft gewoon weer zijn uiterste best gedaan. Het was derhalve niet knudde met een rietje, noch iets van een mannetjesgeit en al helemaal niet iets met peren. Het zat gewoon niet mee...

Klik hier voor de uitslagen van deze wedstrijd.

Bij menu-optie "Extern" ⇒ "DWD Viertallen 2B" zijn alle uitslagen en standen te vinden.

© Wim Platje 2017