De heenreis naar Sliedrecht verliep prima. De afslag Sliedrecht-Oost op de A15 werd genomen en chauffeur Cor wist daarvandaan feilloos de weg te vinden. Parkeergelegenheid bij 'De Havik' was er ook voldoende dus en aangezien we bij het langslopen in de geopende kofferbak van een andere geparkeerde auto geen lijk aantroffen konden we met een normale bloeddruk de speelruimte betreden.
Daar was het een weerzien met vele oude bekenden. Spelers die vroeger, en sommigen ook nu nog, voor DWD en Dordrecht speelden: Teunis, Bert, Johan en Pieter, maar ook bekenden van de vele wedstrijden tegen Sliedrecht: Wout, Henri, Mark, Henk, Jerry en Peter. De achternamen vullen ze zelf maar in denk ik. Ik weet tegenwoordig echt niet meer wat er in het kader van de privacywetgeving nog wel of niet meer is toegestaan. Het verslag van de wedstrijd treft u hieronder aan.
Het werd uiteindelijk nog best laat voor we weer huiswaarts trokken. Vlak voor vertrek werd duidelijk dat op de afrit naar Dordrecht bij de Papendrechtse brug een flinke opstopping te verwachten was vanwege een probleem met een vrachtwagen. Het leek dus zaak om die te vermijden en binnendoor rijdend naar Papendrecht te rijden en dichter bij de brug uit te komen om daar de N3 te bereiken. Leek me een goed idee. Bovendien zat de weg van Slie- naar Papendrecht, zo stelde ik me voor, vast in mijn geheugen gebakken. Wat ik me niet realiseerde was dat dat geheugenbeeld voor wat betreft aktualiteit enigszins uit de pas liep met de huidige situatie ter plaatse. Een jaar of dertig om precies te zijn...
Ook de anderen waren niet geheel feilloos. Een vaag gevoel van richting was er wel. Overeenstemming daarover werd al rijdend vorm gegeven. Wat er in dertig jaar allemaal aan gebouwen, straten, rotondes, verkeersdrempels, bloembakken, slechte straatverlichting, bestrating, versmallingen en asfalt aan de overkant van de Merwede is neergedonderd werkte in het duister niet bijster inspirerend op onze inmiddels uiterst mistroostige gestemdheid in. Het werd een deprimerende dwaaltocht van vier dolende schakers....
Het teken van beschaving bij uitstek in een dergelijke deplorabele situatie is het ontwaren van een werkend verkeerslicht. Die staan doorgaans op wegen waar overdag door de drukte het verkeerd dient te worden geregeld. Drukke wegen leiden de bebouwde kom in of de bebouwde kom uit. Het bleek de bebouwde kom uit te zijn toen we bij het verkeerslicht unaniem op rechtsaf hadden gegokt. Even later reden we volkomen onverwacht onder de oprit naar de brug door. Nog één laatste rotonde verder. Het bord 'Dordrecht' volgend waren we, ook omdat de brug er gelukkig nog steeds lag, gered en eindelijk thuis...
Aan het eerste bord namen Wim Platje en Rien Lodder plaats. Wim speelde met wit en na 1.e4 d5 2.exd5 Pf6 3.d4 Lg4 kwam de Portugese variant van het Scandinavisch op het bord. Dat had Wim heel lang geleden al eens eerder gezien, maar de herinnering liet hem in de steek. Gezonde ontwikkelingszetten doen is nooit verkeerd en de opening verliep verder dan ook rustig en evenwichtig. Wim miste vlak voor zijn remise-aanbod, dat door Rien werd geaccepteerd, het sterke 18.c4! met goede kansen. (Wim Platje - Rien Lodder ½-½)
Aan het derde bord speelde Fons Claessen met wit tegen Rik Versteeg. Het werd na 1.d4 f5 het Hollands. Dat zie je niet zo vaak. Fons speelde het behoudend, maar ook Rik trok in de aanvang van de partij niet al te fel van leer. Langdurige manoeuvres en veel gelaveer volgden. Een soort Skûtsjesilen bij vrijwel windstil weer zou je kunnen zeggen. Een klein prikje hier een klein stootje daar. Na zeventien zetten verdwenen de witveldige lopers en na achttien zetten de zwartveldige lopers van het bord. Van enig voordeel voor een van beiden was geen sprake. Rik probeerde met dame en twee paarden nog iets op de witte koningsstelling los te laten, maar Fons had voldoende verdedigers ter plaatse. Na dertig zetten werd remise overeengekomen. (Fons Claessen - Rik Versteeg ½-½)
Met zwart spelend tegen Andre van Dieën kwam Willem Weerdesteijn in de opening enigszins in de problemen en verloor de centrumpion op d5. Gelukkig voor Willem sloeg Andre daarna niet nog een pion op b7, wat goed had gekund, maar ruilde hij de dames. Het lot was vervolgens Willem goed gezind toen hij een fout van Andre afstrafte en door pionwinst de partij materieel in evenwicht kon brengen. Via een kleine combinatie kwam Willem hierna op zijn beurt een pion voor. Daarna deden beide spelers hun uiterste best om de stelling te beveiligen en na het nodige metselwerk slaagden ze daarin. (Andre van Dieën - Willem Weerdesteijn ½-½)
En zo was na drie partijen een tussenstand van 1½-1½ bereikt en moest Cor Paans proberen om met minstens een halfje van het tweede bord weg te komen. Helaas heb ik geen beslag kunnen leggen op de notatie van die partij. Wat ik gezien heb is dat witspeler Martin Prins, na heel lang druk uitoefenen op de stelling van Cor uiteindelijk met twee torens op de zevende rij of door de dreiging dat voor elkaar te krijgen er in slaagde om de partij in zijn voordeel te beslissen. (Martin Prins - Cor Paans 1-0)
Zo bleek Sliedrecht dus toch een brug te ver voor ons viertal: Sliedrecht V2 - De Willige Dame V1 2½-1½.
Klik hier voor de volledige uitslagen van deze wedstrijd.
De ranglijst en een overzicht van alle uitslagen vind je nadat de competitieleider van de RSB deze heeft bijgewerkt via "Extern" ⇒ "DWD-Viertal RSB Klasse 2A".