Vijfde ronde: “Waar blijft de tijd…?”


De partij kende in ieder geval een bloedstollend einde...

"De tijd bestaat alleen maar omdat anders alles tegelijk zou gebeuren."
(Ray Cummings)

RONDEVERSLAG | Dat de mens een van nature nieuwsgierig wezen is, daarover verschilt men in het algemeen niet van mening. Nieuwsgierigheid is een natuurlijk mechanisme om jezelf, anderen en de wereld om je heen te begrijpen.

Lang is men er in de wetenschap vanuit gegaan dat  mensen negatieve informatie vermijden en niet opzoeken, maar recent onderzoek laat iets anders zien: mensen tonen ‘morbide’ nieuwsgierigheid voor afbeeldingen die dood, geweld of lichamelijk letsel tonen. Vooral afbeeldingen van intens negatieve, sociale situaties worden vaak bekeken en worden zelfs verkozen boven neutrale afbeeldingen.

We kennen ook allemaal wel het verschijnsel dat er kijkersfiles ontstaan op de rijbanen in tegenovergestelde richting dan die waarop een ongeval is gebeurd.

Is er ook zoiets te vinden bij ons schakers die doorgaans worden gezien als uiterst beheerste exemplaren van het menselijk ras? Wij onderdrukken toch zeker zo'n dierlijke reflex die meer bij de oermens hoort dan bij ons 21ste-eeuwers? Nou reken maar van niet! Integendeel. Heel vaak heb ik tegen het einde van schaakpartijen als de tijdnoodfase aanbreekt hele drommen zich zien verzamelen rond een bord waar de ware schaakhel zich manifesteert: Onoverzichtelijke en onder hoogspanning staande stellingen, waar ieder foutje het einde betekent en de onverbiddelijke klok die nog een paar minuten bedenktijd voor beide spelers heeft. Iedereen rekt zich om over de schouders van andere toeschouwers heen iets van het bord te zien.

Lang geleden beschreef ik een tijdnoodfase van een vroeger berucht adrenalinekanon: "... De ellebogen op de tafel geplant alsof ze er absoluut eens doorheen zouden moeten. De handpalmen langs beide wangen, duimen achter de oren en de vingers met kracht in het voorhoofd gedreven. Denkrimpels op en neer woelend, wat overigens ook steeds met de haren op het voorhoofd gebeurt. Onder de tafel bewegen zijn benen rusteloos heen en weer, maar nog vaker vinden ze een ritme dat de tafel doet trillen. Naarmate de partij vordert en zijn bedenktijd bedenkelijk slinkt, bewegen zijn knieën in razender tempo op en neer. De hakken van de vloer, de tenen gekromd tegen het tapijt gedrukt. Dan volgt zijn moment van beslissing. Dit! Deze zet! Niets anders! Nooit even rechtop zitten om zich dan nog even van de juistheid van een zet te overtuigen en vervolgens in volstrekt zeker weten een kalme zet te doen… Zeker niet! Nee, in tegendeel: Een hand vliegt naar het stuk dat moet worden gezet, zwiept het naar een veld waar het grootste kwaad aangericht zal gaan worden, waarna dezelfde hand een bijna vernietigende klap aan de klok uitdeelt...

Steevast stond hij dan op. Spetterde zijn stoel achteruit en beende in hoog tempo naar de plaats vanwaar hij thee (meestal thee, meen ik me te herinneren) of iets anders te drinken meenam. Dat knalde hij dan naast zich neer. Noteerde dan pas zijn zet en verviel weer in wangwrijven, oorduwen, rimpelgepeins..."

Voor de rest van het verhaal kun je hier klikken. Gaan we nu naar de verslagen van de partijen in de vijfde ronde, waarvan het eerste verslag nogal wat tijdnood bevat.


 

Gestold bloed en benomen adem

 
De partij tussen Pieter Hofstee en Cor Paans kende in ieder geval een bloedstollend einde. Het begin van de partij heb ik door de perikelen die gepaard gaan met het spelen tegen Connie Komen gemist, maar wat de heren Hofstee en Paans ons in de late uren voorschotelden was adembenemend. Beide spelers hadden in de fase waarin de klokken de 10-minutengrens reeds waren gepasseerd nog een dame, twee torens en een licht stuk. Ik meen dat Pieter een loper had en Cor een paard. Daarenboven stond Cor een paard voor, hij had er dus nog twee, en Pieter bezat zo te zien ruime compensatie in de vorm van drie pionnen meer. Pieters grootste troef waren twee ver opgerukte pionnen op de f- en de g-lijn. Lang wist Cor de druk te weerstaan door goede verdedigende zetten te vinden, maar uiteindelijk met nog seconden op de klok raakte hij verzeild in een matnet. Zo dicht bij de haven en toch nog gezonken. Het zij zo. (Pieter Hofstee - Cor Paans 1−0)

Pieter Hofstee 22-03-2022 (Foto: Pearl Uyttenhove)

Pieter Hofstee 22-03-2022

 

Kunstrokade

 
Ruben Schilt en John van Waardenberg openden met de Maroczy-verdediging: 1.e4 e5 2.d4 d6, maar bereikten de stelling met een iets andere zetvolgorde. De variant met de snelle dameruil leidde tot rustig spel. Ruben rokeerde lang, John vond met zijn koning onderdak op c7 en rokeerde zo op kunstmatige wijze ook lang. Ruben speelde even onnauwkeurig en kreeg op e3 en e4 een dubbelpion. Gedurende het middenspel had John het voordeel van iets gemakkelijker spel. Een foutje bij een pionnenruil leverde John een pion op. Handig sloot John even later de h-lijn voor Rubens toren, die nu tijdelijk niet meer kon deelnemen aan het eindspel. Doorgedrongen op de tweede rij met zijn toren graasde John wat pionnen bijeen. Bij vijf pionnen tegen drie, inclusief een dubbelpion, gaf Ruben het op. (Ruben Schilt - John van Waardenberg 0−1)

Ruben Schilt 22-03-2022 (Foto: Pearl Uyttenhove)

Ruben Schilt 22-03-2022

 

Filistijnse gallemies

 
Wim Platje koos voor de witte stukken tegen multi-speler Connie Komen. In een Pirc-verdediging ruilde Wim al snel de dames, waardoor hij wel en Connie niet kon rokeren. Het besluit van Connie om op f2 een loper en een paard te ruilen voor een toren en een pion was, zo vroeg in de partij, ook al geen goede beslissing. Met kleine stapjes werd de zwarte verdediging naar de gallemiezen dan wel naar de Filistijnen  geholpen en toen Wim een pion meepikte en zijn lopers actief aan het sloopwerk mee begonnen te doen  staakte Connie de inmiddels kansloze strijd. (Wim Platje - Connie Komen 1−0)

Han van Gorkom komt tegenwoordig weer wat regelmatiger en won dan ook regelmatig van Fons Claessen. Ik had u hier graag verslag van gedaan, maar het notatieformulier dat ik van de als immer verstrooide Fons kreeg bleek het formulier van een partij in de viertallenwedstrijd van vorige week te zijn die ik hem in eigen persoon aan het begin van de avond had terug gegeven. Zelf was ik op mijn beurt verstrooid genoeg om dat niet op te merken. Helaas peanutbutter. (Han van Gorkom - Fons Claessen 1−0)

Han van Gorkom (l) en Ton van der Breggen 22-03-2022 (Foto: Pearl Uyttenhove)

Han van Gorkom (l) en Ton van der Breggen 22-03-2022

 

Kalm kwaliteitsverlies

 
Na een uitstapje naar een andere opening speelde Piet Schuller tegen Koos van Dalen maar weer zijn vertrouwde Dunst (Sleipner, Heinrichsen, Van Geet)-opening: 1. Pc3. In overbekend vaarwater leek Piet even een pion te verliezen, maar Koos verdedigde zijn pluspion niet. Wat even later volgde was kwalijker voor zwart, want hij overzag een simpele aanval op de dame. Na 12 zetten opgeven is echter niet erg gezellig, dus gaf Koos op zet 36 op, na zich met plezier en met hand en tand verdedigd te hebben. Iemand ondanks de overmacht snel mat zetten is immers moeilijker dan je denkt. (Piet Schuller - Koos van Dalen 1−0)

Gijs van Willigen maakte er na 1.e4 e5 2.Pf3 Pc6 met 3.d4 een Schotse partij van tegen Rob Truijens. Een voorzichtige opening van beide kanten leidde dus ook tot rustig spel. Maar ook bij rustig spelen kun je fouten maken en door verkeerd terug te slaan verloor Gijs de kwaliteit. Het initiatief kwam gedurende de rest van de partij bij Rob te liggen en toen hij ook nog pionnen begon te roven was het voor Gijs over en sluiten. (Gijs van Willigen - Rob Truijens 0−1)

Gijs van Willigen (l) en Rob Truijens 22-03-2022 (Foto: Pearl Uyttenhove)

Gijs van Willigen (l) en Rob Truijens 22-03-2022

 

En-passantroof

 
Met 8.Pxf5 had Ton van der Breggen een uitstekende kans op de winst gehad tegen een minder sterk openende Pearl Uyttenhove. Ton deed die zet niet en ook een zet later liet hij dezelfde uitgelezen kans aan zich voorbij gaan. Een doorschuifvariant van de Caro-Kann leidde op die manier niet tot een verrassing. Onnauwkeurig spel van Ton kostte hem vervolgens een pion. De strijd spitste zich toe rond het aanvallen en verdedigen van Tons paard op d4. Pearl pikte en-passant nog een pionnetje mee. Dat waren er dus twee. Pearl pikte daarna en-passant nog een pionnetje mee. Dat waren er dus drie en toen Pearl en-passant nog een pionnetje mee pikte, dat waren er dus vier, gaf Ton de pot op en dat dacht hij waarschijnlijk ook. (Ton van der Breggen - Pearl Uyttenhove 0−1)

1.e4 c5 2.c3 draagt de naam: de Alapin-variant van het Siciliaans. Ik heb hem geloof ik nog nooit op een bord gezien. Wat me wel opviel was dat ook in deze partij al na een paar zetten de dames werden geruild. Dat gebeurde dus drie keer deze avond. Kennelijk is de tactiek om snel de dames te ruilen en niet meteen lastige stellingen te krijgen bij sommigen een beproefde speelwijze. Welke partij? O, ja. Michel Verheij speelde met wit tegen Dick Korteland en hij was het die het recht om te rokeren verloor. Een mooi stel witte pionnen op de g- en de h-lijn ging door fouten verloren en Dick kreeg een vrijpion op h3. De druk op de witte koningsstelling nam gestaag toe en Michel ging uiteindelijk ten onder aan matdreigingen en materiaalverlies. (Michel Verheij - Dick Korteland 0−1)

Michel Verheij 22-03-2022 (Foto: Pearl Uyttenhove)

Michel Verheij 22-03-2022


De nieuwe ranglijst en een overzicht van de uitslagen vind je via "Intern" ⇒ "Ranglijst".
Alle foto's van deze ronde kun je zien bij "Intern" ⇒ "Foto's".
Reacties zijn altijd welkom. Plaats ze helemaal onderaan bij "Een reactie plaatsen". Je e-mailadres wordt niet zichtbaar bij de publicatie.

© Wim Platje 28-03-2022 20:21