Ronde negen: “Blunderfestival”


Als voorzitter van het KNGRBS, het Koninklijk Nederlands Genootschap van Regelmatig Blunderende Schaakamateurs, heb ik gisteravond een belangrijke stap gezet op weg naar mijn herverkiezing. Het is daarvoor nodig om in je partijen met enige regelmaat (onopzettelijk!) een zet uit te voeren die voldoet aan de omschrijving: “domme, onverantwoorde fout, met grote gevolgen voor degene die de fout maakt”. Doorgaans is dit het gevolg van het niet waarnemen van signalen of het verkeerd interpreteren van beschikbare informatie. Het oud-noorse woord blundra betekent: de ogen sluiten. In die zin staat het woord blunder dus in verband met blind.

De concurrentie voor de functie is echter hevig, want er waren in de tien (!) partijen in de negende ronde meerdere spelers die nadrukkelijk hun kandidatuur stelden. De negende ronde was een festival van schaakblindheid, fantomen, hersenschimmen, fata morgana’s, zinsbegoochelingen, waandenkbeelden en hallucinaties. Overdreven? Laten we er de partijen maar eens bijpakken.
Naomi Snikkers en John van Waardenberg (18 april 2017. Foto: Antonia van Wijngaarden)In de koningsindische partij tussen John van Waardenberg (wit) en Naomi Snikkers nam zwart het initiatief door al vroeg de witte koningsstelling te bestormen met een pionnenopmars met de e-, f- en g-pion. Op het eerste gezicht zag het er heel gevaarlijk uit toen er een gedekte pion op f3 verscheen, maar objectief was de stellling in evenwicht. De belangrijkste verdediger van de witte stelling was het paard op f4 dat een inval van de zwarte dame verhinderde. John speelde nu juist dat paard naar h5 en sloeg er op de volgende zet een loper op g7 mee. Laten we het een vlaag van schaakblindheid noemen, maar mat in drie was wel het gevolg.

Wim Platje deed, eveneens met wit, niet onder voor John. In de drakenvariant van het Siciliaans met tegengestelde rokades kwam hij weliswaar goed uit de opening, maar investeerde wel erg veel tijd. In plaats van een ingezette aanval op de zwarte koningsvleugel door te zetten en de ruil van de zwarte koningsloper af te dwingen besloot hij het hoofd te bieden aan de komende zwarte aanval op de damevleugel en deed dat redelijk beroerd. De perfecte blunder 20. c3 kan van minimaal 4 vraagtekens worden voorzien en kostte een stuk. Tabitha sloeg direct toe en na nog wat gespartel gaf Wim op en Tabitha een schouderklopje, mompelde nog iets als “The unbeatable Snikkersisters” en had de rest van de avond verder gezellig de smoor in.
Fons Claessen (l) en Cor Paans (18 april 2017. Foto: Antonia van Wijngaarden)Ook Fons Claessen had met wit last van schaakillusies. Cor Paans was met zwart een pion voorgekomen, maar zag volgens eigen zeggen achteraf niet echt winstkansen. Fons hielp echter een handje door een loper te offeren om na het aannemen van het offer met zijn dame mat te gaan geven. Een soort schijnoffer dus, dat echter een misrekening bleek. Cor nam de loper en Fons ontdekte vervolgens dat er een lekje zat in zijn berekeningen.

Pearl Uyttenhove opende weer eens met 1. f4, de Bird-opening. Na zestien zetten stond het bord nog vol en pas om half elf verdween de eerste pion. Daarna ging het mis met tegenstander Piet Schuller. Door het niet waarnemen van de alarmsignalen op het bord verscheen er een zwarte toren naast het bord aan de kant van Pearl en een aftrekschaak met een loper kostte Piet ook nog eens zijn dame.

Bij Ton van der Breggen tegen Willem Weerdesteijn was de zetvolgorde 1. e4, c5 2. d4, cxd4 3, Dxd4, Pc6. wat te boek staat als Siciliaans Smith-Morra. Beter was natuurlijk 3. Pf3. Kennelijk was er even sprake van schaakscheelzien, want op zet negen pakte Willem een ongedekte pion op e4 en Ton zag niet hoe hij met een schijnoffer van de loper op f7 de stand materieel weer gelijk kon trekken. Willem kwam in het voordeel en pikte nog een pion en de kwaliteit mee.

Wat Ton daarna gezien dacht te hebben toen hij zijn dame voor een toren ruilde zal wel voor altijd mistig blijven.
Ton van der Breggen (l) en Willem Weerdesteijn (18 april 2017. Foto: Antonia van Wijngaarden)Mark Hopman speelde het Schots tegen Anne Meeldijk. Beiden bezorgden elkaar een dubbelpion en gaandeweg de partij kwam Anne iets beter te staan, tot hij met 30. g6? een enorme bok schoot. Mark had de partij naar zich toe kunnen trekken, maar zag het niet, deed vervolgens een zet waardoor ineens Anne huizenhoog gewonnen kwam te staan en bood remise aan. Voor Anne was kennelijk de weg naar winst te schimmig, want hij accepteerde de remise. Hallucinatoir gezien een partij van hoog niveau.

Net als in de partij tussen Ton en Willem vergat ook in de partij Koos van Dalen – Pieter Sandijck de witspeler dat de pion op e4 in het Siciliaans gedekt is door Pc3. Als je dus dat paard speelt zonder eerst maatregelen te hebben genomen gaat “der Bauer” verloren en dat was ook hier het geval. Koos paste even later ook niet goed op een andere pion en hersenschim 17. De5 deed ook nog een paard op a4 in de aanbieding, waarmee de partij beslist was. Koos knokte nog 19 zetten door als Don Quichot, maar kon niet voorkomen, dat hij door de windmolens vermalen werd.

In het damepionspel tussen Jannes Dijk en Rob Truijens miste Rob op de zevende zet een combinatie naar stukwinst, maar ook Jannes liet verderop in de partij enkele goede kansen liggen. Even leek er een remise voor Rob in het verschiet te liggen maar geheel passend in de trend van deze ronde kostte een aftrekschaak hem de dame. Jannes speelde zich vervolgens gemakkelijk naar winst.
Tabitha Snikkers en Wim Platje (18 april 2017. Foto: Antonia van Wijngaarden)Waren er dan helemaal geen partijen, waarin niet op de een of andere manier het spook van de Trinitatiskapel, want daar speelden we deze keer, toesloeg? Jazeker wel, maar dat kan kennelijk alleen als er een nuchtere Hollandse partij gespeeld wordt. Paul de Roos bleek niet te beïnvloeden door de duistere geest die rondwaarde en speelde een prima partij tegen het Hollands van Hans Nunnikhoven. Een afwikkeling naar een eindspel met voor elk twee torens en een loper bood beide spelers naar hun oordeel geen winstkansen en dus was daarmee de tweede remise van de avond een feit.

Alle informatie over de winst van Johan Went met zwart tegen Gijs van der Willigen lijkt op schier magische wijze verdwenen. Ieder spoor ontbreekt.

(Naschrift van Johan Went: Deze informatie klopt: op magische wijze bleek dat in het middenspel na een ingewikkelde ruil van stukken er plots een zwart paard overbleef tegen een dichte haag van zwarte en witte pionnen waarbij Gijs een vrijpion meer had. Na een lange reeks paarden sporen kon de witte keten van Gijs worden doorbroken en verdween het zwarte paard voor de winst.)

Voor de goede orde tenslotte: Ik hoop dat de ironie in dit verslag je niet ontgaat. Iedereen doet natuurlijk gewoon zijn uiterste best. Het aantal grote fouten deze avond was dan weliswaar frappant, maar ik zou de winnaars schromelijk tekort doen als ik ze hier niet zou complimenteren met hun goede spel. Bovendien word ik als af en toe blunderamateur bij het naspelen van de partijen en mijn commentaar erop natuurlijk in hoge mate gesteund door mijn elektronische schaaktoeverlaat (Stockfish versie 8), die naar verluidt een ELO van meer dan 3300 schijnt te hebben.

Gelukkig hebben we de foto’s nog, die Naomi me toestuurde met de opmerking: “Ook voor deze week weer de foto's van de meest fotogenieke schaakclub van Nederland”. En dat is dan wel weer gewoon de aangename realiteit natuurlijk…

De nieuwe ranglijst en een overzicht van de uitslagen vind je via "Intern" ⇒ "Ranglijst".

© Wim Platje 2017