RONDEVERSLAG | Verkoudheid is misschien wel de meest democratische aandoening die er bestaat. Ze maakt geen onderscheid tussen jong en oud, drukbezette professional of dromerige student, schaakgrootmeester of amateuristische dilettant.
Op een ochtend word je wakker met een lichte keelpijn, een subtiel schuren achter in de keel en nog voor de koffie is doorgelopen weet je: het is zover. Het begint vaak onschuldig. Een kuchje hier, een kriebeltje daar. Maar al snel dient het eerste snuitsnot zich aan, onverbiddelijk en overvloedig. Het lichaam lijkt vastbesloten om elke gedachte aan waardigheid weg te spoelen met een eindeloze stroom zakdoekjes. Wie ooit echt snot-snuit-snipverkouden is geweest, kent de paradox: je hoofd voelt zwaar en mistig, maar tegelijkertijd lijkt het alsof alles eruit wil stromen.
En dan je stem. Die verraadt je nog voordat je zelf hebt toegegeven dat je ziek bent. De heesheid sluipt erin, maakt elke zin breekbaar en elke lach schor. Praten kost moeite, fluisteren nog meer. Alsof je stembanden, net als de rest van je lichaam, vragen om rust die je eigenlijk niet wilt nemen.
Toch schuilt er in verkoudheid ook iets beschouwends. Ze dwingt tot vertraging. Waar we normaal voortjagen, maakt een simpele verkoudheid ons klein en huiselijk. Met een dampende kop thee in de hand en een stapel gebruikte zakdoekjes binnen handbereik, wordt de wereld even teruggebracht tot de bank, een deken en het ritme van ademhalen.
Misschien is dat de stille les van verkoudheid: dat zelfs in het ongemak van snot, snuit, snip, keelpijn en heesheid een moment van bezinning schuilt. Het lichaam trekt aan de bel, niet met grote drama’s, maar met een schor gefluister en een verstopte neus...
Ik moet toch maar op tijd wedstrijdleider Paans bellen, want dat wordt dus helemaal niente, rien, nada, nothing aanstaande dinsdagavond. Bovendien loop ik de kans de aanstichter van een hoop snuifsnuitjes en snottersnippen bij de club te worden. Dus ronde twee, weg ermee! Hoop dat de anderen nog wat info sturen voor een verslag. Zal toch wel...?
Het is allemaal goedgekomen. Hier volgen de vier wedstrijdverslagen van de tweede ronde. Niet zoveel, maar dat komt ook doordat vier van onze spelers verplichtingen hadden in de wedstrijd van het viertal tegen de vier van schaakvereniging Pascal.
Pearl Uyttenhove trof met wit Dick Korteland in een creatieve bui. 1.c4 d5 zie je toch niet iedere schaakdag. Na 2.cxd5 Dxd5 3.Pc3 Dd8 zou je toch zeggen dat wit een kleine ontwikkelingsvoorsprong boven op het voordeel van de eerste zet heeft gekregen. Beide spelers kozen voor een fianchetto van de koningsloper en rokeerden kort. Na het aftastende werk aan het begin van het middenspel maakte Dick met 18.Lc4 een fout die hem een pion achterstand bij mindere stelling had kunnen kosten. Pearl zag de combinatie een zet later echter wel en kwam dus alsnog een pion voor. Dick verdedigde zich inventief en zal Pearl de nodige hoofdbrekens hebben bezorgd. Erg jammer was dat Dick, in weliswaar mindere stelling, maar met kansen om terug te vechten, de tijd overschreed. (Pearl Uyttenhove - Dick Korteland 1−0)
Nog niet geheel op bedrijfstemperatuur gekomen schonk Koos van Dalen al op de vierde zet een witte pion op e4 geheel gratis en nog voor niets ook aan John van Waardenberg, die het kleinood uiterst kalm confisqueerde en daarna verbeurd verklaarde. Koos besloot wat later ook nog eens zijn witveldige loper voor twee pionnen te ruilen, maar compensatie in de vorm van een gevaarlijke aanval bleef voor hem jammer genoeg uit. John vond het overigens allemaal wel prima, want rond zet tien zo'n beetje gewonnen staan is immers niet verkeerd, toch? John ruilde zodra hij de kans had de dames af, profiteerde vervolgens met stukwinst van een fout van Koos en vlocht vervolgens een ingenieus matnet. (Koos van Dalen - John van Waardenberg 0−1)
Han van Gorkom danken we hartelijk voor de hier volgende beschrijving van zijn partij tegen Ton van der Breggen: "Over de partij met Ton heb ik niet veel anders op te merken dan dat deze snel klaar was. Hoewel ik niet gewend ben om het Italiaans te spelen, werd ik voordat de partijen begonnen, 'getrickerd' door Dick Korteland die een Italiaanse partij van Koos van Dalen liet zien. Het inspireerde mij om dit met wit uit te proberen tegen Ton. Ton speelde na 1.e4 e5 2.Pf3 Pc6 3.Lc4 de zet 3...Pf6 (Twee-Paardenverdediging). Ik speelde 4.Pg5. Over deze zet las ik op internet het commentaar: "Pg5 is een zijlijn, maar wel de meest voorkomende zet onder amateurs. Deze romantische zet is een aanval op f7 met de loper en het paard, waarbij zwart profiteert van het feit dat hij de controle over g5 heeft opgegeven en nog niet kan rokeren. Het is echter onprincipieel om aan te vallen voordat de ontwikkeling is voltooid – Siegbert Tarrasch noemde de zet "klungelwerk" – en zwart kan met het beste spel de gelijkmaker behalen." Ik ben ook niet meer van plan dit zo te gaan spelen. Logische voortzetting zou d5 zijn, maar Ton speelde 4...De7. Wit sloeg daarna op f7 en een zet later verloor zwart zijn toren. In de partij volgden nog een paar bijzondere zetten waarna hij eindigde in een overwinning voor wit. (Han van Gorkom - Ton van der Breggen 1−0)
Ook Cor Paans nam de pen ter hand en schreef: "De eerste dertien zetten heeft mijn tegenstander Willem Weerdesteijn zeker beter gestaan. Ik was op de eerste zet al flink in de bonen. De zet 1.d4 beantwoorden met 1...c6 is ook voor mij zelfs vrij ongebruikelijk. Ik was klaarblijkelijk nog niet echt wakker. Ik was de a-pion kwijt geraakt en stond dus een pion achter, maar ik kon de witte aanval het hoofd bieden, een paard terugdringen en de witte dame verjagen. Daarna werd het tricky, want ineens ontstonden er toch wat dreigingen. Door wat slaan en ruilen kwam het zo ver dat ik de dame zou winnen voor een loper." (Willem Weerdesteijn - Cor Paans 0−1)
De nieuwe ranglijst en een overzicht van de uitslagen vind je via "Intern" ⇒ "Ranglijst".
Reacties zijn altijd welkom. Plaats ze helemaal onderaan bij "Een reactie plaatsen". Je e-mailadres wordt niet zichtbaar bij de publicatie.