eerdere columns van Bert den Boer


meer schaak- en ander nieuws op

www.tomsschaakboeken.nl

 

 

 

Van mening veranderen

 

Van columnist Henk Hofland is de uitspraak: ´Een mens moet in de loop van zijn leven een niet nader bepaald aantal malen van overtuiging of inzicht kunnen veranderen zonder daarover lastig gevallen te worden door anderen die zogenaamd stevig in hun schoenen staan.´ Een Frans gezegde sluit hierbij naadloos aan: Alleen imbecielen veranderen niet van mening. Dat beide uitspraken kloppen merk ik proefondervindelijk vooral als buurtbemiddelaar. Buren hebben ruzie, irritaties lopen op. Contact wordt vermeden en het verhaal van de man die een schilderij wil ophalen, wel spijkers heeft, maar zijn hamer niet kan vinden treedt in werking. Hij staat op het punt een hamer te gaan lenen bij zijn buurman en bedenkt ineens dat die man wat vreemd reageert de laatste tijd. Hij groet niet meer, parkeert zijn auto regelmatig op zijn plek en nu hij er bij stilstaat, laatst drong hij met zijn karretje voor bij de supermarkt. De man stormt vervolgens naar buiten en belt verwilderd aan bij de buurman, die nietsvermoedend de deur opent. ´Ik wil je hamer niet eens meer, klootzak´, krijgt hij venijnig toegevoegd. Dit verhaal verbeeldt het gefilterd kijken wat op kan treden zodra mensen door onuitgesproken irritaties het contact verliezen.

 

Buurtbemiddelaars bemiddelen bij huis- tuin- en keukenconflicten tussen buren. Als bemiddelaar hoor je allereerst het verhaal van de klager. Bijtgrage honden, autokrassen veroorzakende poezen, buurvrouwen die als viswijf worden afgeschilderd, geluidsoverlast door gebonk en gestamp, muzikale voorkeuren die niet worden gedeeld tot ongewenst luidruchtige seksuele escapades. Allerlei overlast passeert de revue en het overkomt mij soms dat ik met lood in mijn schoenen aanbel bij de buren waarover wordt geklaagd. Wat staat me te wachten? Gelukkig doe je ´een zaak´ altijd met z´n tweeën. De deur gaat open en dan … is het me nu al met enige regelmatig overkomen dat mijn opgebouwde beeld van die tirannieke hardvochtige buur stante pede bijstelling verdient. De valse buldog die ik verwacht - met een traumatische jeugdherinnering voor ogen - blijkt een vrolijk kwispelende hond of een ouwe lobbes. Fascinerend hoe iedere buur zo een eigen werkelijkheid over de andere buur opbouwt. Het leukste is natuurlijk als het lukt beide partijen om de tafel te krijgen om zaken uit te praten. Interessant is dan ook dat zoals zo vaak het niet gaat om de inhoud (schutting, haan, overlast van spelende kinderen) maar veelal om miskende gevoelens tijdens een voorval. Vergelijk organisaties, waarbij iemand zich niet serieus genomen voelt bij een functioneringsgesprek, omdat het invullen van het formulier belangrijker blijkt dan het gesprek op zichzelf. Waar competenties zo worden uiteengerafeld dat de persoon verdwijnt achter het 5punts-scoreformulier. Waar een reorganisatie niets meer is dan het opschudden van oud stof. Als dat is neergedaald blijkt de situatie hetzelfde en onveranderd.

Als beide buren de nodige bereidheid tonen valt er uiteindelijk vaak goed te praten en het een en ander te verspijkeren. Oploskoffie en humor doen de rest.

 

                                                                                                        Bert den Boer

                                                                                                          

 

www.tomsschaakboeken.nl

 

 

www.tomsschaakboeken.nl