eerdere columns van Bert den Boer


meer schaak- en ander nieuws op

www.tomsschaakboeken.nl

 

 

 

Koers bepalen

 

Onlangs waande ik me in het pre Tom Tom tijdperk, een mooi woord voor het Groot Dictee (aan elkaar of niet en hoe dan?). In dat routezoekende tijdperk was ik blij als ik tijdig mijn locatie vond, dat gaf me zoveel rust dat inhoudelijke zenuwen ver naar de achtergrond verdwenen. ´Wat ben jij toch relaxt?´, geen wonder na een zenuwslopende rit, waarbij ik na een file te hebben doorstaan een verkeerde afslag nam en omkerend opnieuw in een andere file belandde, om uiteindelijk ontspannen hijgend binnen te komen. Zo zat ik dus op mijn gemak in de trein richting Amersfoort. Alle tijd. Echter, de trein vertrok niet, op naar een ander perron, spoorslags terug vanwege een hoopvolle dienstmededeling; waarna een conductrice haar excuses maakte en aangaf dat deze trein toch echt niet ging rijden. Via een omweg bereik ik 10 minuten voordat het debat begint wat ik mag leiden de zaal waar een en ander plaatsvindt. Zelden zo relaxt een debat geleid.

 

De aanleiding destijds voor aanschaf van een Tom Tom routeplanner was, dat ik op allerlei plaatsen aankwam waar ik niet wilde wezen: een doodlopende dijk op weg naar een theater in Schiedam, een opgespoten weiland waar in mijn beleving een gebouw moest staan. In mijn naïviteit was mijn eerste gedachte: gesloopt? De paradox was in dit geval dat ik op weg was om een workshop te begeleiden over verlangen en leiderschap, terwijl ik  niet in staat was leiding te geven aan mijn praktische verlangen van dat moment (dank je wel stratenmaker). Voor mij betekent een routeplanner, dat ik me kan concentreren op wat ik heb te doen. De relativering zit in mijn motto: je bereidt voor om los te laten. Het gaat toch altijd anders, en dat is maar goed ook. Dat houdt je scherp en dan blijf je in contact met dat wat nodig is.

 

Koersen vanuit een achterliggende visie is in mijn beleving essentieel. Dat geldt zowel voor een bedrijf als voor jezelf. Een visie bepaalt de route. In een organisatie zonder missie, visie en bundeling is elke vraag, elk dagelijks probleem, elke situatie een confrontatie met het feit dat er geen gemeenschappelijkheid ervaren wordt. De een noemt het visie, Covey noemt het voor een individu een persoonlijk statuut, ik ken iemand die het tot vervelens toe over verlangen heeft…
Een oude visserswijsheid zegt: ´Als het hard stormt, let dan niet op de omgeving, maar kies een punt op de horizon om niet zeeziek te worden. En handel naar wat de na de storm belangrijk is.´ Wat aangeeft dat een visie nu meer dan ooit nodig is. Het is december. Gelukkig breekt de tijd aan voor reflectie. Wat is er leuker dan hierover ongedwongen sparren met een goede vriend(in) tussen het lezen van een boeiend managementboek, de autobiografie van Keith Richards, en het kokkerellen door.

 

Femke Halsema haalde in haar afscheidsspeech de wetenschapper Karl Popper aan:

Er is een plicht tot optimisme. In deze roerige tijden wens ik dat ieder vooral toe.

                                                                                                                    

                                                                                                       Bert den Boer

                                                                                                          

 

www.tomsschaakboeken.nl

 

 

www.tomsschaakboeken.nl