eerdere columns van Bert den Boer


meer schaak- en ander nieuws op

www.tomsschaakboeken.nl

 

 

 

 

Groots en meeslepend

 

Hendrik Marsman schreef in het eerste gedeelte van het gedicht Herinnering aan Holland een van de bekendste en meest geciteerde Nederlandse dichtregels: ‘Denkend aan Holland zie ik breede rivieren traag door oneindig laagland gaan.’

klassieke versegel van Marsman is voor mij echter: ´groots en meeslepend wil ik leven´. De eerste keer dat die zin door mijn hoofd speelde herinner ik me nog goed. Op een vroege ochtend liep ik op een Franse camping met een redelijk gevuld emmertje fecaliën richting de toiletten. ´Hoe gaat ´t? Het lullige gevoel dat me overviel, terwijl mensen vriendelijk glimlachend passeerden en ik, praatjes-vermijdend-gedrag vertonend, slalommend richting toiletten liep.

Het is misschien een rare overgang, maar groots en meeslepend wil ik ook altijd leven na het bijwonen van een begrafenis. Een begrafenis waarbij doorleefd wordt gesproken over de overledene heeft de lokroep van het leven in zich. En roept het verlangen op om intens te leven. Bij een begrafenis die ertoe doet, waarin rake dingen gezegd worden, waarin een leven kortstondig wordt herbeleefd, waar ontroering er mag zijn, komt die zin eeuwig en altijd in me op. Het eind van een leven raakt voor de overlevenden de kernvraag: waar gaat het werkelijk om in dit bestaan. En natuurlijk zal groots en meeslepend leven op dat moment niet spelen voor de directe naasten, die vaak niet weten waar ze het hebben en waarbij het verdriet overheerst. Opvallend is dat in een aantal gevallen de tragische dood van een kind, vriend of partner de paradoxale aanzet is tot leven in de brouwerij. Bedoeld om iemand door te laten leven, betekenis te verlenen aan het overlijden. Zinloos geweld dat tot een actiecomité leidt. Een drugsdood die ouders aanzet tot voorlichting op scholen, zodat anderen niet hetzelfde overkomt. Een sprekend voorbeeld is Richard Bottram, die een jaar lang elke dag een marathon heeft gelopen, ter nagedachtenis aan zijn overleden vriendin. Zij overleed op 21 maart 2005 aan de gevolgen van longkanker. Dit was zijn manier om haar te gedenken en tegelijk wilde hij, via de Stichting Marathon 365, geld inzamelen voor onderzoek en directe ondersteuning van mensen met kanker.

Groots en meeslepend leven: gewoon thuiskomen, je jas op de kapstok hangen, aan tafel met de televisie uit praten over wat je die dag hebt meegemaakt. Het stelt niks voor en is daarom bijzonder ongewoon gewoon.

                                                                                                                          Bert den Boer

                                                                                                                  

 

www.tomsschaakboeken.nl

 

 

www.tomsschaakboeken.nl