|
GERARD KEMPER BIJNA VERGETEN STADSKAMPIOEN Meer schaak- en ander nieuws op www.tomsschaakboeken.nl |
|
|
Met de schijnwerpers op de cracks van toen, de namen: Van
Donk, Hoogendoorn en Jansen, komt een bijzondere vraag boven: Wie doorbraak
definitief het abonnement van de gouden drie op locale titels in Dordrecht?
Tussen 1946 en 1978 was er immers sprake
van het tijdperk Hoogendoorn, Jansen en Van Donk. Hoogendoorn vond in 1945 zijn eerste
onderwijsbaan in Dordt bij de Chr. HBS en hij ging niet meer uit Dordrecht
weg. Pank kreeg uit handen van wethouder C. de Kovel in 1977 nog de
kampioensbokaal overhandigd. Daarna werden de schaakbordjes verhangen. Door
wie? Het antwoord luidt niet: Arnold van
't Hoff, Koos Abee, Ron Hofman, Henny Naaktgeboren, Piet Pluymert, Gozewijn
van Laatum, Joop de Jong, Pierre Smeets, Ronald Haring of Bert van der
Linden. De naam van de man, die als eerst de
ban doorbrak was KEMPER. Om precies te zijn GERARD KEMPER. STADSKAMPIOEN Hij werd in 1978 voor de eerste en
laatste maal stadskampioen. Bij zijn plotseling overlijden, in april 2000
nauwelijks twee maanden na zijn VUT bij de Dordtse nachtveiligheidsdienst,
was de verbazing alom dat Kemper ooit zo sterk had gespeeld. ,,Is Gerard zo
sterk geweest dat zijn overlijden wordt gemeld in de locale pers", zei
een schaakliefhebber zelfs. HASTINGS Als kampioen van de stad heeft Gerard
meegedaan in het internationaal toernooi van Hastings. Gerard speelde een
zeer verdienstelijke remise tegen een damesinternationaal toen van Engelse
bodem. Ze heette Sheila Jackson. 1 uit 2 in een sterk veld was een goed
begin in Hastings voor de Dordtse kampioen, die snel champioen of Dordrecht werd genoemd in de Engelse badplaats.
Gerard sprak geen woord Engels, maar voelde zich daar als een vis in het
water. Toen hij eens wat te luidruchtig
zijn partij besprak met jonge, aankomende schakers, Gerard stimuleerde de
jonge garde graag, kwam een wedstrijdleider op pantoffels naar hem toe.
,,Gentleman silents please". Gerard antwoordde direct op dezelfde
toon: ,,Wat zegt die man"? Humor, die past bij de moderne opvattingen
van het cabaret. Gerard had het in huis. Hij legde als Dordtse kampioen
overal contacten in Hastings en na zijn bliksemstart van twee remises
zagen de Dordtse jeugdspelers hem zelfs in looppas naar de hoger gelegen
speelzaal gaan aan de kust. LAATSTE PARTIJ Gerard beschouwde zich als een
natuurschaker en had een eigen theorie ontwikkeld over waarom Van Donk,
Hoogendoorn en Jansen zo lang de cracks waren in de stad. Gerard had het plan
om na zijn VUT de oude, sterke schaakdraad weer op te pakken. Op vrijdag 7
april 2000 speelde hij zijn laatste partij tegen R. Kalkman van Spijkenisse 2
en won. Zijn ELO was onder de 1900 gezakt en
zijn seizoenscore in de eerste klasse RSB was niet zo best. Daarna kwam hij
enkele keren niet opdagen, zonder af te zeggen, bij zijn club. Enkele weken
later bleek Gerard te zijn overleden. De overgang van zijn arbeidzaam leven
naar de nieuwe levensfase was groot geweest voor de man, die alleen in het
leven stond en veertig jaar lang meestal alleen in de nachtelijke uren had
gewerkt. LACH Hij controleerde belangrijke objecten
in Dordt en daarbuiten. Als je hem op straat tegen kwam, rolden er altijd wel
leuke opmerkingen uit zijn mond over zijn laatst gespeelde partij. Een lach
ontbrak nooit en vaak liep Gerard lachend verder, alsof hij nog eens plezier
had over wat hij allemaal met schaken, zijn sport had meegemaakt. In de afscheidstoespraak van zijn baas stond de schaaktoekomst centraal. De seniorenfase mocht niet lang duren in 2000. GESCHIEDENIS In april, net na Pasen van 2000, was
het aantal schakers op zijn begrafenis op de vingers van één hand te tellen.
Ook familie bleek er nauwelijks te zijn en ook nog drie
oud-collega's. Niemand roerde in een afscheidsspeech de
historische betekenis aan van Gerard Kemper. Alleen de uitvaartbegeleider
sprak kort en vroeg daarna stilte ter nagedachtenis aan Gerard Kemper. Daarna
stond Gerard in de geschiedenis… HB |
