|
|
|
|
|
|
|
Perspectief Dit
weekend hoorde ik een fantastisch verhaal. Monteurs van een bedrijf dat er
prat op gaat dat ze garagedeuren in één dag vervangen, dragen als werkkleding
blauwe overalls. Op een dag is een van de monteurs door zijn schone overalls
heen en draagt hij een witte. Hij krijgt die dag bij de klant koffie en een
lunch aangeboden, iets wat hij nog niet eerder had meegemaakt. De uitstraling
van die frisse overall maakte voor de klant een wereld van verschil. Het
bedrijf schakelde als gevolg hiervan om van blauwe naar witte overalls. Dat
legde ze geen windeieren. Het zette me aan het denken. Wat is het effect van
het feit dat je een onderwerp een andere naam geeft? De zwakzinnigenzorg
veranderde qua terminologie in zorg voor verstandelijk gehandicapten en nu
hebben we het over mensen met mogelijkheden. Vanuit begeleiding wordt nu
gezocht naar ontwikkelmogelijkheden, dat is ook precies waardoor de situatie
van Brandon zo schrijnend wordt gevonden. Zo was ik onlangs bij een debat over de
multiculturele samenleving. Ik merk dat ik het gehad heb met die term, dat
multiculturele. In die woordkeus zit een ondertoon, die onderscheid oproept.
Waarom praten we niet over één samenleving waarbinnen verschillende culturen
hun weg zoeken? Zou het wat uitmaken? Hallo. Je sluit je ogen voor de
werkelijkheid hoor ik sommige mensen al roepen. Door iets niet meer zo te
noemen, verandert er niet veel. Dat is de vraag. Het is maar net hoe je iets
benoemt. Gelukkig Nieuwjaar. Of gelukkig… (een) Nieuwjaar (want het
vorige…!). De gevoelswaarde van woorden speelt in hoe wij communiceren een
belangrijke rol. De cateraar bij een receptie heet toch ook niet Tasteless Turkish maar Turkish Delight? Geluk stuur je met je hoofd, je
perspectief verandert als je dingen anders benoemt. Hoe komen uitvinders aan
hun bedenksels? Hoe werken grappen van cabaretiers? Jan Jaap van der Wal
beschreef in zijn voorstelling STAAT hoe hij in een kinderboerderij verzeild
raakte te midden van geiten en verstandelijk gehandicapten. ‘En dan komt er
een op je af en die kijkt je zo dom aan. En die klampt je dan aan je vast, en
roept kwijlend midden in je gezicht: be-he-he’.
Wisseling van perspectief biedt perspectief. Een kwestie van herkaderen, je
creativiteit gebruiken. Is creativiteit niet zoeken naar een speld in de
hooiberg en er met een boerenmeid - of jongen, als naar gelang je voorkeur –
uitkomen? In zich repeterende debatten lijkt het
me interessant van de gebaande paden af te gaan en te onderzoeken wat een
wisseling van perspectief kan betekenen. Debatten zitten vaak zo vast in
standpunten. Mediation leert dat het de kunst is om ingenomen standpunten om
te zetten in kwesties. Die hakken in het zand blijken soms drijfzand. Laat ik
meteen nog maar ´ns een heikele kwestie aansnijden. Waar is de creativiteit
in het debat over Afghanistan, ons nationale
hoofdpijndossier? Als we toch wat willen doen, waarom laten we dan
geen 500 man oefenen op de Veluwe?
Bert den Boer |
|
|
|
|
