|
|
|
|
|
|
|
Weetjes Het leukste
nieuwjaarskaartje bevatte de tekst: ´Gaat u vooral met een goed boek naar
bed, of in ieder geval met iemand die er een gelezen heeft´, niet
verwonderlijk ontvangen van een vriendin met een boekenwinkel. Dit is zo´n
zin die ik vast ga onthouden en mijn verdere leven meedraag in een van de
verborgen krochten van mijn geest. Wat me
brengt op het gegeven dat je gedurende je leven toch eigenlijk een hoop rare
weetjes en feitjes opslaat. Wat moet ik
met het feit dat ik het nummer Du
(Du bist alles was ich habe auf der Welt) van Peter Maffay bijna letterlijk mee kan brullen? Wat heb ik eraan
te weten dat het vraagstuk over wat er eerder was, de kip of het ei, is
opgelost? Zo ben ik
een liefhebber van Woody Allenfilms, waarbij ik vooral geniet van de vaak
absurde dialogen. Zo herinner ik me allerlei scènes uit zijn films, zoals die
waarin een vrouw vertelt eindelijk een orgasme te hebben gehad; dat, toen ze
dat aan haar psychiater vertelde, in zijn ogen niet het goede bleek te zijn.
Al dat soort associaties huizen dus ergens in ons en borrelen op vreemde
momenten boven. Of ben ik de enige die rondloopt met dit soort overbodige
trivialiteiten? Zo ben ik
begin dit jaar weer eens met de term relatieve deprivatie geconfronteerd. Het
begrip stamt uit een grootschalig onderzoeksproject in 1941 over
attitudes in het Amerikaans leger van ene meneer Stouffer en zijn collega´s. Relatieve deprivatie verwijst
naar het feit dat subjectieve tevredenheid niet zozeer bepaald wordt door de
objectieve situatie waarin een individu zich bevindt, maar wel door de
relatieve positie van dit individu ten opzichte van relevante anderen waarmee
hij of zij zich vergelijkt. ´In dit land
word je geboren in een crisis en als je sterft is het nog steeds crisis´,
grijnst de Kaap Verdiaan, met wie ik in gesprek ben
geraakt, me toe. ´We leven
het leven zoals het komt, we hebben te eten, ook al zijn veel mensen arm.´
Kredietcrisis, 1 % minder omzet, massaontslagen, van draaikont naar politicus
van het jaar, dalend consumentvertrouwen: al deze
nieuwsfeiten spelen voor mij begin dit jaar even niet op het eiland San Antao, een van de negen Kaap Verdische
eilanden, waar geen kranten te bekennen zijn en de plaatselijke
televisiezenders vooral zijn afgestemd op Europees voetbal. Vergelijken heeft
dus geen zin, staar je niet blind op een ander, bedenk ik me dus tijdens
magnifieke relatieve deprivatiewandelingen aldaar. ´Wat heb je
nodig om het ergens naar je zin te hebben?´, is zo´n eilandvraag die opkomt.
En zo begint er opnieuw een jaar met meer vragen dan antwoorden. Helemaal
niet erg. |
|
|
|
|
