|
|
|
|
|
|
|
Van mening veranderen Van
columnist Henk Hofland is de uitspraak: ´Een mens moet in de loop van zijn
leven een niet nader bepaald aantal malen van overtuiging of inzicht kunnen
veranderen zonder daarover lastig gevallen te worden door anderen die
zogenaamd stevig in hun schoenen staan.´ Een Frans gezegde sluit hierbij
naadloos aan: Alleen imbecielen veranderen niet van mening. Dat beide
uitspraken kloppen merk ik proefondervindelijk vooral als buurtbemiddelaar.
Buren hebben ruzie, irritaties lopen op. Contact wordt vermeden en het
verhaal van de man die een schilderij wil ophalen, wel spijkers heeft, maar
zijn hamer niet kan vinden treedt in werking. Hij staat op het punt een hamer
te gaan lenen bij zijn buurman en bedenkt ineens dat die man wat vreemd reageert
de laatste tijd. Hij groet niet meer, parkeert zijn auto regelmatig op zijn
plek en nu hij er bij stilstaat, laatst drong hij met zijn karretje voor bij
de supermarkt. De man stormt vervolgens naar buiten en belt verwilderd aan
bij de buurman, die nietsvermoedend de deur opent. ´Ik wil je hamer niet eens
meer, klootzak´, krijgt hij venijnig toegevoegd. Dit verhaal verbeeldt het
gefilterd kijken wat op kan treden zodra mensen door onuitgesproken
irritaties het contact verliezen. Buurtbemiddelaars
bemiddelen bij huis- tuin- en keukenconflicten tussen buren. Als bemiddelaar
hoor je allereerst het verhaal van de klager. Bijtgrage honden, autokrassen
veroorzakende poezen, buurvrouwen die als viswijf worden afgeschilderd,
geluidsoverlast door gebonk en gestamp, muzikale voorkeuren die niet worden
gedeeld tot ongewenst luidruchtige seksuele escapades. Allerlei overlast
passeert de revue en het overkomt mij soms dat ik met lood in mijn schoenen
aanbel bij de buren waarover wordt geklaagd. Wat staat me te wachten?
Gelukkig doe je ´een zaak´ altijd met z´n tweeën. De deur gaat open en dan …
is het me nu al met enige regelmatig overkomen dat mijn opgebouwde beeld van
die tirannieke hardvochtige buur stante pede bijstelling verdient. De valse
buldog die ik verwacht - met een traumatische jeugdherinnering voor ogen -
blijkt een vrolijk kwispelende hond of een ouwe lobbes. Fascinerend hoe
iedere buur zo een eigen werkelijkheid over de andere buur opbouwt. Het
leukste is natuurlijk als het lukt beide partijen om de tafel te krijgen om
zaken uit te praten. Interessant is dan ook dat zoals zo vaak het niet gaat
om de inhoud (schutting, haan, overlast van spelende kinderen) maar veelal om
miskende gevoelens tijdens een voorval. Vergelijk organisaties, waarbij
iemand zich niet serieus genomen voelt bij een functioneringsgesprek, omdat
het invullen van het formulier belangrijker blijkt dan het gesprek op
zichzelf. Waar competenties zo worden uiteengerafeld dat de persoon verdwijnt
achter het 5punts-scoreformulier. Waar een reorganisatie niets meer is dan
het opschudden van oud stof. Als dat is neergedaald blijkt de situatie
hetzelfde en onveranderd. Als beide
buren de nodige bereidheid tonen valt er uiteindelijk vaak goed te praten en
het een en ander te verspijkeren. Oploskoffie en humor doen de rest. Bert den Boer |
|
|
|
|
