|
Onderweg
nergens heen
|
|
|
|
Soms hoor je iets wat je wilt
onthouden. ´Denken voor iemand anders is onderhandelen met jezelf en dat
verlies je altijd.´ Deze uitspraak werd achteloos opgelepeld door
opdrachtgever J. tijdens een gesprek over vaardigheden voor leidinggevenden.
Als gedachten in je hoofd tijdens een gesprek met je op de loop gaan, raak je
uit contact met de ander. Als je bedenkt wat de ander zou kunnen denken, zet
je jezelf dus buitenspel. Kill your
darlings zag ik als tekst op het T-shirt van mijn zoon, denken voor de
ander is er zo een. Soms lees je
iets wat je wilt onthouden. Schrijfsels die je gedachteloos mee wilt nemen
omdat ze iets moois verwoorden, houvast bieden of denkbeelden beschrijven die
voor jezelf kloppen. Kent u ze in uw omgeving of bent u er zelf een die een
aansprekend artikel of een boeiende illustratie uitknipt en bewaart? Ik ken
iemand die alles op grote stapels legt, ogenschijnlijk op vrij willekeurige
plaatsen, waarbij hij slalommend zijn weg baant. Elke keer als ik hem tref is
zijn studeerkamer een stukje kleiner, wat naar ik aanneem wordt gecompenseerd
door geestelijke verruiming. U begrijpt, ik ben er ook zo een. Sommige
stukjes bewaar ik in mijn agenda, één stapeltje belandt op een hoek van mijn
bureau om ooit te gebruiken en dan heb ik nog een op onderwerp geordend
archief. Wat ik daarin opberg bekijk ik bijna nooit. Ik beschouw het als
opgeborgen wijsheid die op onverwachte momenten van pas komt zoals een pop-up
op een pc je onverwachts ergens op attendeert. Volkskrant-criticus
Kees Fens is dit weekend overleden en laat ik nu net zijn laatst geschreven
artikel De enige oplossing is een nieuw
probleem hebben uitgeknipt vanwege
het volgende citaat: ´ Regeren is hier stenen op de weg leggen en dan praten
over wie ze moet weghalen. Niemand wil, het probleem blijft. Er zal nooit
iets gebeuren in dit land waar de oplossing van de ene groep het probleem van
de ander is. ´ We zijn onderweg nergens heen, is de zin die mij bekruipt als
ik zijn knap geschreven column herlees. Het lijkt of we meer dan ooit
gevangen zijn in de vicieuze cirkels van de waan van de dag. Vandaag de
hypotheekrente, morgen een of ander onderzoek dat stof doet opwaaien. Maar
ach, wat mogen we blij zijn in een saai politiek landschap te leven met de
luxe ons met elf miljoen mensen te verschansen voor enige beeldschermen en
ons druk te maken over de verrichtingen van 22 jongens met een bal. Overigens,
puttend uit mijn verkniptheid: Marco van Basten wordt nu al bijna heilig
verklaard. Theologisch verklaard verwijst San Marco naar de evangelist
Marcus. Iedere evangelist heeft een symbool: Lucas het rund, Johannes de
adelaar en Marcus… de leeuw. Hollandser kan bijna niet: hup Holland hup, laat
de leeuw niet in zijn hempie staan. Al zal hij
het vermoedelijk niet met mij eens zijn dat we onderweg zijn nergens heen. Bert den Boer |
