|
|
|
|
|
|
|
Groots en meeslepend Hendrik
Marsman schreef in het eerste gedeelte van het gedicht Herinnering aan Holland een van de bekendste en meest geciteerde
Nederlandse dichtregels: ‘Denkend aan Holland zie ik breede rivieren traag
door oneindig laagland gaan.’ Dè klassieke versegel van Marsman is
voor mij echter: ´groots en meeslepend wil ik leven´. De eerste keer dat die
zin door mijn hoofd speelde herinner ik me nog goed. Op een vroege ochtend
liep ik op een Franse camping met een redelijk gevuld emmertje fecaliën richting
de toiletten. ´Hoe gaat ´t? Het lullige gevoel dat
me overviel, terwijl mensen vriendelijk glimlachend passeerden en ik,
praatjes-vermijdend-gedrag vertonend, slalommend richting toiletten liep. Het is misschien een rare overgang,
maar groots en meeslepend wil ik ook altijd leven na het bijwonen van een
begrafenis. Een begrafenis waarbij doorleefd wordt gesproken over de
overledene heeft de lokroep van het leven in zich. En roept het verlangen op
om intens te leven. Bij een begrafenis die ertoe doet, waarin rake dingen
gezegd worden, waarin een leven kortstondig wordt herbeleefd, waar ontroering
er mag zijn, komt die zin eeuwig en altijd in me op. Het eind van een leven raakt
voor de overlevenden de kernvraag: waar gaat het werkelijk om in dit bestaan.
En natuurlijk zal groots en meeslepend leven op dat moment niet spelen voor de
directe naasten, die vaak niet weten waar ze het hebben en waarbij het
verdriet overheerst. Opvallend is dat in een aantal gevallen de tragische
dood van een kind, vriend of partner de paradoxale aanzet is tot leven in de
brouwerij. Bedoeld om iemand door te laten leven, betekenis te verlenen aan
het overlijden. Zinloos geweld dat tot een actiecomité leidt. Een drugsdood
die ouders aanzet tot voorlichting op scholen, zodat anderen niet hetzelfde
overkomt. Een sprekend voorbeeld is Richard
Bottram, die een jaar lang elke dag een marathon heeft gelopen, ter
nagedachtenis aan zijn overleden vriendin. Zij overleed op 21 maart 2005 aan
de gevolgen van longkanker. Dit was zijn manier om haar te gedenken en
tegelijk wilde hij, via de Stichting Marathon 365, geld
inzamelen voor onderzoek en directe ondersteuning van mensen met kanker. Groots
en meeslepend leven: gewoon
thuiskomen, je jas op de kapstok hangen, aan tafel met de televisie uit praten
over wat je die dag hebt meegemaakt. Het stelt niks voor en is daarom bijzonder
ongewoon gewoon.
Bert den Boer |
|
|
|
|
